داریم "ادای شهر امام زمانی" را در میاریم

زیبایی آن چیزی است که دیده می شود مانند زشتی اماماهیت زیبایی چیست؟ماهیت زیبایی : به دو بخش عینی و ذهنی تقسیم می شود، خوب این یعنی چه؟یعنی اینکه یا ما زیبا می بینیم شهر را، یا شهر زیبا هست که ما آن را زیبا می بینیمدر واقع زیبایی واقعیت است حتی اگر نبینیمزیبایی از سنخ هستی است آن جایی زشت است که نقصی از شهر در آن باشد، در واقع شهر کج دیده شود.شاید باید همه چیز شهر را به جا دید، یا بهتره بگم دید حق بین به شهر را داشته باشیم.پس زیبایی عین واقعیت است. دید من اگه درست ندید زشت است باید درست شهر را دید.به قول خواجه طوسی: گر چشم یقین تو نه، کج مج باشد // ترسا به کلیسا رود و حج باشد ه داریم "ادای شهر امام زمانی" را در میاریم...

برای داشتن شهر مطلوب لازم است ساکنین شهر حداقل در مرتبه ((انسانیت)) باشند و بدیهی است که در شهر های آرمانی، ساکنین شهر به مرتبه ((آدمیت)) رسیده اند.آشفتگی موجود در کالبد، سیما و منظر شهر ناشی از عدم توجه به بعد روحی و معنوی شهر ها و مراتب وجودی ساکنین آن هاست.با توجه به بیت: " دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست"شهر محل دیو و دد نیست و محل پیدا نمودن انسان است. البته واژه انسان با بشر و آدمی متفاوت است...مرحله انسانیت مرحله ورای بشریت است. مرحله بشریت فقط ابعاد حداقلی و فیزیکی از مراتب موجودیت ((انسان)) را شامل می شود. شهر محل تجمل ت داریم "ادای شهر امام زمانی" را در میاریم...